Matokeo ya Unachotafuta

Daudi sasa yuko nyikani, akiwa na kundi la watu waliovunjika moyo lakini wenye nguvu. Sura hii inatupa picha ya Daudi anayeanza kutenda kama mfalme wa kweli—si kwa kukaa kwenye kiti cha enzi, bali kwa kuliokoa taifa lake dhidi ya maadui (Wafilisti) hata wakati yeye mwenyewe anawindwa na serikali yake. Tunajifunza hapa kuwa wakati adui anapozidi kukukaribia na hila za usaliti zinapoongezeka, mwongozo wa Mungu unakuwa ndiyo kamba pekee ya uhai inayokuokoa dakika ya mwisho.

Baada ya kukimbia ikulu na kujifanya kichaa kule Gathi, Daudi anajikuta mahali ambapo hakuna kuta za kifalme wala mapambo ya kijeshi. Anaingia kwenye Pango la Adulamu akiwa mpweke, lakini huko ndiko Mungu anapoanza kufanya kitu cha ajabu: anabadilisha pango la hofu kuwa shule ya uongozi. Wakati huo huo, kule ikulu, woga wa Sauli unageuka kuwa ukatili wa kutisha unaogharimu maisha ya watu wasio na hatia. Sura hii inatufundisha kuwa wakati ufalme wa nje unaporomoka kwa damu, ufalme wa kweli unajengwa kwa machozi na uaminifu wa waliokataliwa.

Daudi sasa ni mkimbizi wa kudumu. Hana chakula, hana silaha, na hana pa kulala. Katika safari yake ya kwanza baada ya kuagana na Yonathani, anafika Nobu kwa kuhani Ahimeleki. Huko, katika mazingira ya dharura, anapata "mikate ya wonyesho" na "upanga wa Goliathi." Lakini pia, macho ya msaliti yanatokea kivulini. Sura hii inatufundisha kuwa wakati mwingine, imani inakulazimisha kutembea kwenye mstari mwembamba kati ya uhitaji na sheria, na kati ya hekima na hofu.

Wakati giza la chuki ya mfalme linapozidi kuwa nene, na maisha ya mteule yanapokuwa kwenye uzi mwembamba, urafiki unakuwa zaidi ya maneno matamu—unakuwa agano la damu na machozi. Katika sura hii, tunatoka kwenye kuta za ikulu yenye hila na kwenda kwenye uwanja wa wazi wa shamba, ambapo mishale mitatu inabeba hatima ya ufalme na ambapo marafiki wawili wanajifunza kuwa upendo wa kweli unaweza kugharimu kila kitu.

Sura ya 19 inatupa picha ya maisha ya Daudi yanapobadilika kutoka kwenye sifa za ikulu na kuwa maisha ya ukimbizi. Barakoa ya Sauli sasa imevuka; chuki yake si siri tena. Lakini katika kila "mlango mwembamba" wa hatari, Mungu anafungua njia ya kutokea. Hapa tunajifunza kuwa wakati binadamu anapofunga milango yote ya usalama, Mungu anatumia marafiki, familia, na hata nguvu ya Roho wake kutengeneza hifadhi isiyoweza kuguswa na adui.

Baada ya ushindi mkuu wa Bonde la Ela, uwanja wa vita unabadilika ghafla. Sio tena mapambano ya nje dhidi ya majitu yenye silaha za chuma, bali ni mapambano ya ndani yanayotokea kwenye uvungu wa moyo. Wakati wanawake wanapoimba na kucheza mitaani, sifa zao zinakuwa kama kioo kinachofunua hali halisi ya nafsi za viongozi: Je, moyo utabaki na unyenyekevu wa Daudi, au utazama kwenye giza totoro la wivu la Sauli? Hapa tunajifunza kuwa mafanikio ni mtihani mkubwa; yanaweza kukuzalishia rafiki wa kweli mwenye agano (Yonathani) au adui mkali mwenye mkuki (Sauli).

Wakati majeshi mawili yanapopiga kambi kwenye milima inayotazamana, bonde la mto linakuwa kama koo linalotoa sauti, na dhihaka za jitu zinageuka kuwa ibada ya kila siku ya hofu. Hofu inakuwa desturi. Kisha mchungaji mdogo anawasili akiwa amebeba mikate, na uwanja wa vita unajifunza somo geni: Baadhi ya ushindi hupatikana kitambo kirefu kabla jiwe halijarushwa—pale moyo unapoamua ni sauti gani itapewa taji.

Wakati kiongozi aliyekataliwa anapozama kwenye giza la nafsi yake, na nabii anapolia juu ya magofu ya jana, Mungu anafanya kitu kipya kule Bethlehem. Mafuta yanashuka kwenye kichwa cha mtoto wa mwisho aliyekuwa amesahaulika kondooni, na wimbo wa uaminifu unaanza kupenya kwenye kuta za ikulu iliyojaa machafuko.

Wakati neno la Mungu linakuja wazi kama mwanga wa asubuhi, mfalme anagundua jinsi ilivyo rahisi kutii “kwa sehemu.” Uwanja wa vita unageuka soko. Ushindi unageuka meza ya mazungumzo. Kondoo na ng’ombe wanaanza kuhubiri kwa makelele yao. Ukimya wa nabii unakuwa radi. Na simulizi linatufundisha kwamba utii wa nusu si imani ndogo—ni kukataa kwa upole.

Wakati hofu ya mfalme inageuka kuwa kitabu cha sheria, watu wawili wanateleza kwenye korongo kama sala yenye viatu. Miamba mikali inayoitwa Bozez na Seneh inatazama chini kama meno ya jiwe. Mnong’ono unakuwa shambulio. Kambi ya adui inashikwa na “hofu takatifu.” Kisha—asali ardhini, laana midomoni, na taifa linaanza kujifunza kwamba bidii inaweza ama kutumikia ushindi wa Mungu… au kuuharibu.

Wakati adui anakusanyika kama mchanga, kiongozi anasikia sauti ya miguu inayoondoka, na saa inaanza kuhubiri. Gilgali inakuwa chumba cha kusubiri. Hofu inakuwa ibada. Na mfalme ananyosha mkono kwenye kazi takatifu—kisha anatambua kuwa kukosa subira kunaweza kugharimu kesho.

Wakati taji limekwisha shangiliwa, na adui amesambaratishwa, nabii mzee anasimama, ananyosha mikono yake kama ishara ya uchunguzi, kisha analiita  anga liwe shahidi. Ufalme “unafanywa upya”—lakini agano linarudishwa katikati, kama jiwe la mpaka lisiloruhusiwa kusogezwa na mtu yeyote.